Blogs

Jezelf zijn…

Wat zouden we graag kinderen puur en zichzelf laten zijn. Hoe mooi zijn kinderen als ze nog niet beïnvloed worden door alles wat moet en “normaal” gevonden wordt. Wat willen we zelf ook graag onszelf zijn. En wat maken we dat onszelf en onze kinderen vaak moeilijk of onmogelijk.

Want het moet altijd beter, anders en volgens de geldende normen. En wat lijkt het dan allemaal zwaar. Terwijl het ook een stuk gemakkelijker kan. Ooit kreeg ik van een onbekende man een tip. Het was in het zwembad, na zwemles. Mijn zoontje was zo druk met vertellen, dat hij vergat zich aan te kleden. Zoals iedere week waren we nog als laatsten aanwezig in de kleedkamer. Inmiddels was ik erg moe en werden de prikkels van mijn druk pratende mannetje een tikje teveel. Ik reageerde dan ook kribbig, terwijl ik zei, dat hij nu echt moest gaan opschieten. De man naast me had het tafereel met een glimlach geobserveerd en zei iets onvergetelijks tegen me: “Wil je me beloven, dat je zijn enthousiasme nooit weg zult halen?”

Toen hij dat zei, was mijn irritatie op slag verdwenen. Want dit kleine mannetje was mijn wondertje. Door sommigen bestempeld met ADHD, omdat hij altijd heel druk was. Overigens nooit officieel vastgelegd, die diagnose. Maar door leken in mijn omgeving gesteld. Dit kind liep over van enthousiasme, fantasie en prachtige ideeën. Moest ik dat de kop in gaan drukken? Nee, beter van niet. Maakt dat, dat ik er altijd even rustig onder blijf als ouder, als hij weer eens 6 projecten tegelijk begint? Nee, absoluut niet. Tenslotte ben ik ook maar een mens. Met mijn vermoeide dagen en zorgen om dingen. Dat maakt, dat ik niet altijd zo gelijkmatig ben als ik wel eens zou willen. Maar weet je: we doen het ermee. En samen rooien we het al ruim 12 jaar prima samen, dus dat zit wel goed.

Moet je je altijd aanpassen aan de buitenwereld om op een goede manier in het leven te kunnen staan? In sommige gevallen, zoals bijvoorbeeld in je werk, lijkt het me handig, dat je niet heel erg uit de toon valt. Wat dus qua werk belangrijk is, is dat je iets kiest waar je hart ligt. Waar je echt blij van wordt. Waarbij je (bijna) iedere dag fluitend op je fiets of in de auto stapt om erheen te gaan. Is dat moeilijk? Soms lijkt dat wel zo. Dat merk ik wel aan de mensen, die ik coach en die tegen het stukje werk aanlopen. Want er zijn zoveel redenen om geen ander werk te gaan zoeken: te ver weg, te leuke collega’s, financieel niet aantrekkelijk. Noem alle redenen maar op. Maar weegt het op tegen iedere dag met de pest in je lijf naar je werk te gaan? Ik ben er nog steeds van overtuigd, dat als je vindt wat je écht leuk vindt, dat alle nadelen zichzelf vanzelf oplossen.

Wat aanpassing in relaties betreft: ook daar is een grens aan. Ik geloof heilig, dat ieder mens vrienden of familie om zich heen moeten hebben, waarbij ze hun absolute zelf kunnen zijn. Met al je goede én slechte kanten aan kunnen komen. Narrig en knorrig kunnen zijn of verdrietig, zonder daarop veroordeeld te worden. Mensen, die blij zijn als ze jou zien stralen. Mensen, die jou op handen dragen, ondanks je irritante trekjes. Die nemen ze voor lief. Op het geboortekaartje van mijn kleine mannetje stond: Er zullen handen zijn, die je dragen. En armen waar je veilig bent. En mensen, die je zonder vragen, zeggen dat je welkom bent.

Dat gedichtje geldt nog steeds. En mijn grote wens voor iedereen is, dat je dat soort mensen om je heen hebt. Waar je je veilig en beschermd voelt. Waar je je welkom voelt. En waar je jezelf kunt zijn. Ik wens jullie alvast fijne Feestdagen! Wees vooral jezelf. En wees er mega trots op.

Tijd heelt alle wonden…

Tijd heelt geen wonden. Tijd leert je omgaan met verdriet. Verdriet kun je niet loslaten. Je gaat leren het anders vast te houden. Wonden geef je geen plekje. Je geeft wonden een opening om ook weer mooie dingen te laten groeien en bloeien. Je zaait, in herinnering van betere tijden. Een klein zaadje om zowel de herinnering te bewaren, als de toekomst aan te kunnen. Zonder diegene van wie je hebt gehouden. Zonder datgene wat je zo dierbaar was. Waar je afscheid van hebt moeten nemen….

Doorgaan met het lezen van “Tijd heelt alle wonden…”

Wereldkankerdag 2019

Kanker… Het woord wat vroeger niet uit werd gesproken… K werd het genoemd, want het was zo’n vreselijk woord. Dat vreselijke woord kreeg ik zelf te horen als uitslag van de biopten van mijn schildklier op 09 mei 2014… En de bodem werd onder mijn voeten vandaan geslagen bij de uitspraak van de arts, dat er maligne cellen waren gevonden…

Doorgaan met het lezen van “Wereldkankerdag 2019”

Het mooiste wat je kunt worden…

Het mooiste wat je kunt worden, is nog steeds jezelf…. Dat dat een waarheid als een koe is, is wel overduidelijk. Maar hoe ga je dat doen? Want het sluipt er zo snel in, dat rekening houden met de hele wereld. Of in ieder geval met alle mensen direct om je heen. Met je vader, je moeder, je kinderen, je zus, je broer, je opa, je oma…. En vergeet vooral niet die vriendin en de buurvrouw en je werkgever en… vul zelf maar in….

Doorgaan met het lezen van “Het mooiste wat je kunt worden…”

Meditatie? Daar ben ik veel te ongeduldig voor….

Meditatie… Ik geloof niet, dat dat iets voor mij is, hoor ik vaak.

Weet je… mediteren kan je leren. Ikzelf ben meesteres in het ongeduld. Dus ik heb echt even mijn best moeten doen toen ik jaren geleden begon met 1x per maand “in zennn” gaan… Nou had ik destijds een hele leuke juf, die mij (en mijn medecursisten) echt wel bijzondere meditaties liet meemaken. En eigenlijk is het niets meer en niets minder dan meegaan in je eigen fantasie, op de woorden van de begeleidster van de meditatie.

Meditatie heeft er in de tijd, dat ik kanker had, ook voor gezorgd, dat ik even tot rust kon komen in mezelf. Even bij mezelf kon blijven. Ondanks pijn, vermoeidheid, behandelingen en het steeds weer in het ziekenhuis moeten zijn. Het bracht me in het nu en leerde me om te gaan met de pijn. Om te gaan met het leven. Het leerde me om rust te vinden in de hectiek. En vooral leerde het me te denken aan mezelf. Het heeft me geholpen uit de vechtstand te komen. Ik leerde om de dingen te accepteren, zoals ze zijn.  Doorgaan met het lezen van “Meditatie? Daar ben ik veel te ongeduldig voor….”

Soms zijn we bang om te vliegen…


Soms zijn we bang om te vallen. Bang om ons in iets nieuws te storten. Soms zelfs bang om ons leven te leven. Want “Wat als ik val?”…. Maar wat als blijkt, dat je kunt vliegen…? In ieder geval weet je zeker, dat als je nooit aan iets nieuws begint, je ook geen nieuwe ervaringen op zult doen. Er zal niets veranderen in je leven. Als dat je goed bevalt, is dat natuurlijk prima. Maar de meesten onder ons komen op een punt, waarop je je af gaat vragen: “Is dit het nou?”

Doorgaan met het lezen van “Soms zijn we bang om te vliegen…”

Klaar voor de start…

Daar zit ik dan… Helemaal klaar voor een compleet nieuwe start. Mijn nieuwe laptop voor me, zodat ik eindelijk mijn eigen website kan bewerken zonder steeds een mail te hoeven sturen aan mijn steun en toeverlaat op dat gebied: Elmer. Afgelopen zaterdag, 01 september 2018 was de officiële aftrap van Angle. Mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel. En uiteraard moet ik nu even wennen aan mijn nieuwe toetsenbord, dat bepaalde leestekens niet doet, zoals bij mijn oude laptop. Maar dat ga ik binnenkort allemaal netjes corrigeren. Voorlopig staat hier hopelijk zometeen mijn eerste blog voor Angle. En er zullen er vele volgen. Doorgaan met het lezen van “Klaar voor de start…”